B-612

19

2010-01-19T05:00:00.001-08:00

Demmê

2009-11-07T07:35:00.000-08:00

Prepare for a journey… Or actually, don’t bother, because you will be plunged into it so abruptly, that you will not know what’s happening to you.

It all starts with a small taste of the matchless shelpe technique, immediately followed by the common but oh-so-mighty sound of the baghlamas taking it over very smoothly. Do not give up on the shelpe so soon though! Like the indispensable percussion which in the meantime also entered the scene, it will follow you throughout the journey and, trust me, you will not regret that for a moment.

And then, all of a sudden, you become hypnotized by two voices as soft as silk welcoming you to the mystic ritual of the sema with the most exotic words you have ever heard: “How beautiful is the demmê, come and let us perform the sema with love.”

Even though you do not understand the language, you have become so inspired by the experience already that you know you are listening to an invitation to brotherhood which defies all religious symbols, a motivation for boldness against tyranny and a cry for a chainless, bright future all in one. Yes, you realize that it actually is a happy, optimistic song, so, if it was not for your shyness, you would turn up the volume, get of your chair and commit yourself to the dangerously seducing beat.

Indeed, the tempo has been very lively till now and the recurring sudden but smooth, small rhythm changes you manage to notice now and then, contribute to the overall satisfaction. Hence your wish that this very experience will last as long as possible… but, what is that? All of a sudden the baghlamas quiet down! They make way for the ubiquitous percussion, followed by the silky voices you have become accustomed to by now but they seem to be drawn into some sort of a big rhythm twist! Will you be able to cope with this? Everything was going so fine, why the sudden change?

Ah! The two baghlamas enter the scene once again, in such a way that you literally get goose bumps! They seem to be engaged in a playful conversation with each other, demanding the rest of the orchestra to follow their lead. And while the silky voice starts glorifying his "modest pir who has such colourful eyes", you realize that there is nothing wrong with the big twist (which actually was nothing more than a smooth transition) because you become as inspired by the new rhythm as you did by the previous one. Now it is time to sit back, maybe even close your eyes and enjoy the calm yet still exciting tempo; let the story be told by the silky voice and the playful sounds of the musical instruments.

And then you begin to understand that the inevitable finale is at hand, but “No,” the orchestra says, “we will not end this epic tale with a simplistic fade out; we will not let you go out of this trance so easily. With our mystic repetitions, accompanied by the piercing sounds of the ever-present percussion, we will make sure that the story we just told will echoe further in your head perpetually: `mmm leleh, mmm leleh, mmm leleh, mmm leleh…`, `shah! shah! shah!`, and in case you are still not convinced: `SHAH!`.” It is the climax of it all, not the end.

Now you are certain that it was not “just another song” you just listened to. It was a divinely inspired saga, a manifestation of the centuries-old Anatolian spirit, a hypnotizing mixture of shamanism and Sufism which took you out of your seat and placed you right in the middle of something you had never experienced before, something you never knew it existed. That is why at the moment your hand is looking for the play button again for another listen. You’re welcome.

(or maybe I’m just piffling…)

A window, yellow and warm

2009-06-29T14:32:00.000-07:00

Bill Viola, Room for St. John of the Cross, 1983.

Hesap veriyorum

2009-06-20T04:09:00.000-07:00

Yanlış hatırlamıyorsam, 16-17 yaşlarındaydım, Hollanda’nın en büyük günlük gazetelerinden birine, De Volkskrant’a aboneydim. Böylelikle hergün gündemi takip edebiliyor, özellikle yorum sayfalarını dikkatlice okuyordum. O dönem Türkiye hakkında bayağı yoğun bir şekilde haberler yayımlanıyor ve bu durum haliyle yorum sayfalarına da yansıyordu.

Bir gün dikkatimi Hollanda’da sürgünde olan İranlı yazar Kader Abdollah’ın haftalık köşesi çekti; o günki yazısında, İran’dan kaçarken Türkiye’de yaşamış olduğu sorunları işliyor, Türk polisi hakkında demediğini bırakmıyordu. Yaşadıklarından ötürü Türk güvenlik güçlerine karşı büyük bir kin beslediği apacık ortadaydı. Ben ise bundan gayet rahatsız olmuştum. Gazetede çıkan haberlere yönelik tepkilerimi daha önce de kâğıda döküp, okuyucu yorumları bölümünde yayımlanmak üzere gazeteye yollamışlığım vardı ve bu sefer de sessiz kalamayacağımı düşünerek aynısını yapmaya karar verdim. Nasıl oluyordu da elin İranlısı benim milletimin güvenlik güçlerini böylesine karalayabiliyordu?!

Lafın kısası, sanırsam özellikle gurbette yaşayan Türklerde (kabul, anlaşılır bir şekilde) kendini gösteren milliyetçilik damarı bende de kabarmış, adamın tam olarak ne yazdığını önemsemeyen şahsımı otomatikman savunmaya itmişti. İşte bu damar ki, hayatım boyunca şahsım üzerinde etkisini göstermeye devam edecek, lakin aynı zamanda olgunlaşmama elbette asla engel olamayacaktı.

Olgunlaşmadan kastım şu: olaylara gitgide daha rasyonel bir gözlükten bakmaya başlıyordum, daha doğrusu, dürüstlük adına, bakmak zorunda kalıyordum. ‘Zorundaydım’ dememin sebebi, Türkiye’nin zaaflarını ilgilendiren konular hakkında gayri-Türklerle girdiğim tartışmalarda hep ama hep savunmaya geçen ben, kendimle daima çelişki içine düstüğümü farketmeye başlamıştım. Dilim X diyor, ama zihnim bunun doğru olmadığını, aslında Y demem gerektiğini hatırlatıyordu bana.

İşin garibi, aynı konular hakkında Türklerle girdiğim tartışmalarda ise, tam tersi bir tavır sergiliyerek, Türkiye devletini savunmak yerine, onu acımasızca eleştiriyordum. Bu tezat bir arkadaşa göre gayet doğaldı, zira Türklerin genel huyunun bir yansımasından başka bir şey değildi: kendi aramızda ülkemize en ağır lafları ederken, başkalarının yanında burnundan kıl aldırmıyoruz.

Bu çelişkiler içinde yüzerken bir gün okuduğum üniversiteden bir davetiye geldi: fikir özgürlüğü hakkında bir sempozyum düzenlenecekti ve benim de Türkiye’deki fikir özgürlüğü hakkında bir sunum yapmamı istiyorlardı. Fazla itiraz etmeden davetiyeyi kabul ettim, ama asıl zorluk şimdi başlıyordu. Zira, hepimizin malumu, Türkiye fikir özgürlüğü konusunda pek cennetlik bir ülke sayılmaz ne yazık ki. Ama bu durumu Türk olmayanlara nasıl anlatabilirdim? Ülkemi onların karşısında nasıl karalayabilirdim?

Yeterince düşünüp taşındıktan sonra, Türkiye hakkındaki görüşlerimi dürüstçe dile getirmekten başka bir çaremin olmadığı kanısına vardım. Hatta, konuşma metnimi kaleme aldığımda aslında meselenin ülkeyi karalamakla zaten hiçbir alakasının olmadığının farkına varıyordum. Mesele sırf bürokrasinin çarpıklığını, ayrıca Batı’nın Türkiye karşısındaki ikiyüzlü tutumunu ve bu tutumun Türkiye’de yol açtığı çıkmazları, kapanış olarak ise geleceğe olan umudumu dile getirmekten ibaretti! Sonuçta, genel olarak hâlâ daha arkasında durduğum, nazarımda gayet dürüst ve objektif bir konuşmaya imza atmıştım. [Hollandaca metne şuradan ulaşılabilir]

Gelelim bu yazıya önayak olmuş asıl meseleye. Geçtiğimiz günlerde Yargıtay, Kızıltepe’de babasıyla birlikte polis kurşunuyla vahşice öldürülen 12 yaşındaki Uğur Kaymaz davasında, söz konusu polislerin meşru müdafaa sınırları içerisinde davrandığına hükmetti. 2004 yılında gerçekleşmiş cinayet sonrası açılan davanın seyrini medyadan takip eden ben, bu karar sonrası beynimden vurulmuşa döndüm. Devlet Baba bize çocuk sırtına yakın mesafeden sıkılan 13 kurşunun meşru müdafaaya girdiğini söylüyordu, utanmadan, sıkılmadan, vicdanı sızlamadan. Böyle bir mantıksızlığa nasıl imza atılırdı?

Ama fazla sürmeden Devlet Baba’nın altına imza attığı bütün o diğer mantıksızlıklar geldi aklıma. Birkaç örnekle özetlemek gerekirse:

- Emniyet güçlerinin kurşunuyla veya işkencesiyle öldürülmüş o diğer suçsuz canlar, Engin Çeberler, Festus Okeyler, Baran Tursunlar, Çağdaş Gemikler, Feyzullah Eteler ve daha niceleri [1]; faillerin cezalandırılması yerine, davayı açanların sindirilmesi;

- Söylemediği bir sözün kendisine mal edilmesiyle (mahkemenin de onayıyla) halk nezdinde öcüleştirilen Hrant Dink’in, ihbar gelmesine karşın, cinayetinin önlenmemesi ve ölümünden sonra ailesinin yaşadığı haksızlıklar, katillerinin kahramanlar gibi ağırlanması;

- Mitinglerde yerde baygın yattıkları halde Devlet Baba’nın onları zaten kolladığını bilen polislerin darbelerine gömülenler [1] [2];

- Polisin arkalarından kahramanca (!) yanaşmasıyla kafalarına dipçik üzerine dipçik yiyen çocuklar; [1]

- Dergi dağıttığı için sokak ortasında polis kurşunuyla felç olmaları yetmiyormuş gibi, Devlet Baba tarafından bir de şüpheli muamelesi gören çocuklar [1];

- Ellerindeki taş izlerine göre seçilip [1] , tam tamına 25 yıl, 25 YIL, zindanlara tıkılarak toplumdan soyutlanan, gelecek için tüm umutlarını yitiren 12, 13, 14 yaşındaki çocuklar [2];

- ve liste uzayıp gider (vallaa).

İşte bu tür (münferit?) olayların toplamı, temel haklar konusunda resmen yerinde saymamız, hatta gerilememiz, Uğur Kaymaz davasındaki akıl almaz beraat kararıyla birleşince, benim için bardak taşmış oldu (ki, aslında çok geciktiğimin farkındayım) ve bendeki o yukarıda bahsettiğim otosansür zedelenip o an için resmen yok oldu. Ve sonuçta bu vahim bir insanlık suçudur diyerek, haberin, Türk olsun, olmasın, herkesle paylaşılması gerektiği kanısına varıp, “İşte Türk adaleti.” içerikli İngilizce bir mesaj yayımladım (hani bir deyim vardır ya: Allah’ın bildiğini, kuldan mı saklayacağım?). Çünkü Türk olsun, olmasın, toplumsal farkındalık (public awareness) adına herkesin bu olayı duyma hakkı ve hatta mecburiyeti olduğuna inandım. Çünkü yıllardır değişmeyen bu rezilliğin, susup kabullenmek yerine, bahsettiğim bu toplumsal farkındalığa yaptığım naciz katkı sayesinde belki azaltılabileceğine inandım. Ama aslında en önemlisi, 12 yaşında hayata veda eden ve ölümünden sonra bile hakkı teslim edilmeyen Uğur’un, Türk olsun, olmasın, mümkün olduğunca fazla insanın zihninde, kolektif bir hafızada yaşamaya devam etme hakkına sahip olduğuna inandım.

Ama sen misin paylaşan? Türkiye’yi karalamakta olduğumu, dolayısıyla mesela turizm gelirlerine kastettiğimi belirten tahmin edilebilir tepkiler mesaj yoluyla, e-posta yoluyla şahsıma ulaştırıldı.

Ne yazık ki ben, bu tür tepkilerin geri kalmış ülke edebiyatından başka bir şey olmadığı kanısındayım. Halkını çarpık ekonomik siyasetiyle (turizm dahil) fakirliğe mahkum eden devlet, bu fakirliği insanlarını “Aman, ülkenin imajını düşünün!” diye susturmak için kullanan yine aynı devlet.

Ha, içiniz bence rahat olabilir, telaşa mahal yok. Türkiye’de tatilini geçiren ortalama turist profili hepimizin malumu zira: her şey dahil otellerinden dışarı çıkmayıp yurdum insanına zaten pek bir şey kazandırmayan bildiğin Ruslar ve batılı ülkelerin alt tabakalarından gelen göbeğini kaşıyanlar. Ülkeye ekonomik yatırım yapanlar ise şeyhler, coniler, kızıl oligarklardan ibaret. Yani bildiğin apatik, hak-hukuğu takmayan insanlar. Bunlar mı Uğur’un yaşadıklarından, daha doğrusu, artık yaşayamayacaklarından etkilenecekler?

Her neyse. Biz olayın üzerini örtmeye çalışaduralım, Kaymaz davası artık AİHM yolunda ve bunun sonucunda Türkiye’ye yine yeniden ağır bir cezanın geleceği kesin. Şimdi sormak gerek: vatanı asıl maddi zarara uğratan, dünya kamuoyu karşısında mahçup duruma düşüren kim? Ben mi yoksa akıllanmayan, akıllanmak istemeyen bürokratlarımız mı? Kimin vergisiyle ödeniyor sanıyorsunuz Türkiye’nin yediği onca ceza?

İşte ingilizce yayımladığım söz konusu mesaj, aslında bu yüzden aynı zamanda turnusol kâğıdı işlevi de gördü. Rezilliğin daniskası olan cinayetin kendisi ve bu rezilliğe imza atanlar değil de, her zamanki gibi, olayın gündeme taşınması tepki topladı. "Aman, aramızda kalsın! Komşular duymasın!" telaşına kapıldık, "Biz kendi aramızda hallederiz!" dedik. Valla böyle suskun kaldıkça bence nah hallederiz...

Son olarak bir başka, üzerinde asıl kafa yorulması gereken ‘imaj sorunu’na dikkatinizi çekmek istiyorum: anne Makbule Kaymaz’ın üç çocuğu daha var. Benim merak ettiğim, bu üç çocuğa, kardeşlerini sadece öldürmeyip, sorumluları ayrıca serbest bırakan Türkiye Cumhuriyeti'ni nasıl sevdireceğiz? Bu çocukların ve arkadaşlarının dağa çıkmaları nasıl, hangi argümanlarla önlenecek? Yani, bir başka deyişle, PKK gibi illetlerin kökü nasıl kurutulacak? Ellerine bu tür kararlar sayesinde inanılmaz fırsatlar geçen bu parazitlerin küçük çocukları kandırıp siper olarak kullanmalarının nasıl karşısına geçilecek? Devlet Baba imajımızın bir de bu boyutunu düşünüyor mudur acep? Yoksa ‘imaj’ dediğimiz hep dışa yönük olan bir meret mi?

Evet, fikrim değişmedi: elimden gelse, tüm dünyaya bildirirdim bu insanlık suçunu. Çünkü uzaktaki o bilinen (daha doğrusu, bilinmeyen) köyde yaşayan insanların hayatlarına saygı, öncelikle o köyün tanıtımından geçiyor. Vatan ne turizm geliridir, ne imajdır, ne de topraktır; vatan, o toprak üzerinde yaşayan insanlardır.

İşbu hesabın kabul olması ümidiyle, esen kalın.

Back to the future

2009-01-06T14:27:00.000-08:00

During the July War (2006, Lebanon, remember?) there was this report that Israel had carried out an attack on an aid ship which was on its way to Lebanese civilians. A day after, I was watching CNN where Middle East correspondent Wolf Blitzer was explaining the viewer why Israel had good reasons to be beware of the coasts, for Hezbollah militants had the means to carry out terrorist attacks on Israel from the sea. Yes, the 'impartial' news channel CNN seemed very keen to play official Israeli press agent service once again.

Immediately after Blitzer's report, I turned to Youtube to find out whether someone had put it on-line so I could watch it again. Alas, that wasn't the case but instead, I stumbled upon another very interesting video where Blitzer was also stealing the show... NOT:

20 years ago, on a conference at the University of Pennsylvania, Wolf Blitzer tried really hard to be a match for Norman 'American Radical' Finkelstein in a discussion about the Israeli-Palestinian conflict, but failed miserably. Below you can find the 55-minute-version of this 'clash'; needless to say that the topics and the arguments delivered can still be considered relevant today. In fact, it proves once again that Hegel was right when he said: "Was die Erfahrung aber und die Geschichte lehren, ist dieses, daß Völker und Regierungen niemals etwas aus der Geschichte gelernt und nach Lehren, die aus derselben zu ziehen gewesen wären, gehandelt haben." (well, he was German wasn't he? - alright, here is the English translation: "What experience and history teach is this -- that people and governments never have learned anything from history, or acted on principles.")

Ku.Ba about Cuba

2008-12-28T10:38:00.000-08:00

The time has come to pay my respects to the piece of art which constituted the inspiration for the tagline of this blog: Soy Ku.Ba meets Soy Cuba.

First some general information to start with (lazily copy-pasted from Wikipedia):

Soy Cuba (meaning I am Cuba) is a Soviet/Cuban film produced in 1964 by director Mikhail Kalatozov at Mosfilm. The movie was not received well by either the Russian or Cuban public and was almost completely forgotten until it was re-discovered by filmmakers in the United States 30 years later. The movie's acrobatic tracking shots and idiosyncratic mise en scene prompted Hollywood directors like Martin Scorsese to begin a campaign to restore the movie in the early 1990s.

Well, thank you very much Mister Scorsese.

I won’t beat about the bush: Soy Cuba had a very unpromising beginning for me. Of course, I knew in advance that I could look forward to a piece of communist propaganda, but the immediate usage of extremely simplistic caricatures really put a damper on my other, high expectations of the film.

The American tourists in the hotel lounge for instance, are portrayed very weakly: the acting as well as the dubbing are awfully poor, deepening the impression that you’re watching a bunch of fake characters. In addition, during these scenes the music is disturbingly noisy (the bells and whistles on the terrace) and tedious ( " amor loco, loco loco ∞ " ). On the other hand though, the highly praised camera shots really meet the expectations during the intro and the terrace scene (especially when the camera dives into the swimming pool without any interruption) but unfortunately fail to do so in the bar where the camera tries to pass through bamboo sticks which causes a rather messy appearance.

But thankfully, the far-from-exciting segment with the prostitute ends quickly to make way for the story of the sugarcane farmer with which the movie starts to get a lot more interesting. This second segment is a short but powerful account of the suffering of dispossessed farmers, accompanied by charmingly sultry shots of the cane field and the hard blue (!) sky above (yes, I'm aware I was watching a black-and-white movie; you figure). And, it has to be said: what an impressively muscled pair of arms the old man had! (see image)

This is also the moment where the acting gets better and the music more pleasant. But of course it’s still the cinematography stealing the show with its beautiful panoramas and extremely distinct camera takes. It obviously reaches its peak during the mass funeral scene. For me personally, the scene where the cigar workers hang out the flag, after which the camera flies across it to reveal an exceptionally wonderful Havanese street view, was a true moment of goose bumps. (see image: if you look closely, you can notice the robe to which the camera seems to be attached)

The voice-over also deserves a small mention: on the whole, it is a welcome accompaniment - serene and sufficiently poetic.

But in the end, Soy Cuba still remains propaganda of course and for a piece of art that will always be a burden because of the forced symbolism indissolubly attached to it. Worth to mention in this case is for example the scene with the shot pigeon and, again, the ones with the snobby Americans (including the marines). Nevertheless, all the weak points of the movie are more than sufficiently compensated by the impressive cinematography, the, generally speaking, very interesting story and the beauty which is already inherent in Cuban nature and population. Great title, great movie.

My rating:

4/5

Break

2008-11-25T05:06:00.000-08:00

Returning home by NURI BILGE CEYLAN

Kritische analyse van Fethullah Gülen

2008-10-26T16:00:00.000-07:00

Deze analyse is geschreven naar aanleiding van een radio-uitzending waar ik te gast was. Zie ook mijn eerdere open brief aan Gürkan Çelik, hoofd van de Dialoog Academie.

---

In onderstaande analyse verwijs ik vaak naar twee werken van en over Fethullah Gülen. Deze betreffen de biografie Fethullah Gülen Hocaefendi: Küçük Dünyam (Mijn Kleine Wereld, hierna: KD) en Asrın Gettirdiği Tereddütler: İslam dini hakkında soru ve cevaplar (Onzekerheden door de eeuwen heen: vragen en antwoorden over de islam, hierna: AGT). De relevante pagina’s heb ik ingescand en opgeslagen als PDF in drie delen. Ik raad de lezer dan ook aan om deze drie bestanden te openen in aparte vensters alvorens verder te gaan:

KD (6mb)

AGT 2 & 3 (6mb)

AGT 4 (4mb)

Bij de citaten heb ik tevens verwezen naar de PDF-paginanummers (die lopen van 1 t/m 48).

Van tevoren zou ik extra willen benadrukken dat alle aangehaalde citaten zo letterlijk mogelijke vertalingen zijn van Gülens teksten (die overigens grammaticaal gezien een nogal chaotisch aard hebben, maar soit: het zij Prospects intellectueel van het jaar vergeven). Turkstalige lezers kunnen de PDF-documenten er zelf op naslaan; niet-Turkstaligen moeten een (liefst niet-gülenistische) Turkstalige vriend om hulp vragen.

Kritische Analyse van Fethullah Gülen

Reactie op Gürkan Çelik - Kleine analyse Fethullah Gülen

2008-07-17T04:02:00.000-07:00

Onlangs werd bekend dat een kamermeerderheid een onderzoek wil naar de wijze waarop de Turkse Fethullah Gülen-beweging in Nederland is georganiseerd. NOVA zond naar aanleiding hiervan een reportage uit over deze beweging, met een opmerkelijk interview met Gürkan Çelik, voorzitter van de Dialoog Academie. Erg tevreden was meneer Çelik blijkbaar niet met dit interview, waardoor hij een tijdje later reageerde met een persverklaring (pdf).

De bemoeial die ik ben, kon ik natuurlijk niet stilzetten en dus volgde niet lang daarna mijn reactie op deze persverklaring:

Reactie op Gürkan Çelik - Kleine analyse Fethullah Gülen

Vervolg: Kritische Analyse van Fethullah Gülen, met originele citaten uit het werk van Gülen.

Short break

2008-06-04T05:44:00.001-07:00

Location (5) by HANS OP DE BEECK

Reactie op Haci Karacaer

2008-05-05T03:13:00.000-07:00

Onderstaande reactie van mijn hand (zie pdf-link) op Haci Karacaers artikel Help moslims Turkije te moderniseren uit het NRC Handelsblad van 23 april, werd op 28 april gepubliceerd in dezelfde krant. Behalve de fout dat ik aan de Universiteit Twente studeer (moet zijn: Universiteit van Tilburg), heb ik deze publicatie letterlijk overgenomen (ook de voetnoten zijn er echter later door mij aan toegevoegd). Alvorens over te gaan tot het artikel, eerst nog een relevant stukje uit de mail die ik achteraf heb gestuurd naar de NRC-redactie en welke ik allen aanraad te lezen om enige misverstanden te voorkomen:

De titel en inleidende samenvatting van het artikel, dekken niet geheel de strekking ervan. Ik wilde namelijk niet beweren dat het Erdogan alleen gaat om godsdienst en dat ze alleen zaken aanpakken die moslims goed uitkomen. Dat is voor een deel ook waar natuurlijk, maar ik beschouw de ideologie van de AK-partij niet als louter islamistisch maar vooral als conservatief en kapitalistisch. Vandaar mijn kritiekpunten betreffende de parlementaire immuniteit, de "hervorming" van artikel 301, de verwaarlozing van de sociale grondrechten enzovoort. Deze dingen hebben weinig te maken met religie en/of seculariteit (dit i.t.t. de verplichte godsdienstlessen natuurlijk), maar meer met het conservatieve (zelfs wat nationalistische) en kapitalistische karakter van de AK-partij.

Reactie op Haci Karacaer (pdf, 20k)

A tale of two cities

2008-04-11T08:30:00.001-07:00

Martin Luther King Jr. geçtiğimiz 4 Nisan günü, öldürülüşünün 40. yıldönümü olması hasebiyle tüm Amerika’da (ve dünyada) anıldı. Bu anma hakkındaki haberleri izlerken, özellikle dikkatimi çeken bir konu oldu. Meğer King’in cinayete kurban gittiği Memphis’deki Lorraine Motel’i, zamanında Martin Luther King Jr. Vakfı tarafından satın alınmış ve bir İnsan Hakları Müzesi’ne dönüştürülmüş.

Bunu öğrendiğim an aklım ister istemez bir başka cinayet, hatta katliam olayına gitti, ki neyden bahsettiğimi çoğu okuyucular anlamışlardır:

Fotoğrafta görünen Sivas’taki bu otel, 2 Temmuz 1993 tarihinde bir kalabalık tarafından ateşe verilmiş, kültürel bir programın katılımcıları olarak o sırada binanın içinde bulunan Alevi vatandaşlardan (sanatçılar dahil) 37’si yanarak hayata veda etmişlerdir. Lakin bu o kadar da umursanacak bir hadise olmadığından, otelin altına bir kebapçı açılmasında hiç kimse bir sakınca görmemiştir.

37 canın yakıldığı bir yerde et yiyerek keyiflerine keyif katabilen insanların olması, başka bir tartışma konusu. Amerikalılara gelince: onlar salak zaten.

Not: "Bu tezatı ilk farkeden ben değilimdir herhalde," dedim kendi kendime ve Google`da bir arama yaparak, Şalom gazetesinin haberine rastladım: "Memlekette kebapçı eksiği var ondan" . (başlıklar da benzemiş)

Straight'in düz hikayesi

2008-04-07T15:46:00.000-07:00

Bilenler bilir: Lynch’in filmleri karmakarışıktır, insanı tam manasıyla allak bullak eder. Hikayenin ve kullanılan sembollerin anlamını çözmeye çalışmak, en az üstadın bizlere sunduğu, çoğu zaman absürtlüğün daniskası kıvamındaki görünteleri izlemek kadar zevk verir.

Sıradışı filmografisinin bir yerine (tam olarak: Lost Highway ile Mulholland Drive’ın arasına) sıkıştırdığı The Straight Story adlı eserinin hikayesi ise, isminden de anlaşılacağı üzere “düz”dür. 73 yaşındaki Alvin amcamız, 400 km ötede oturan hasta kardeşini ziyaret etmek için yola çıkar. Film boyunca devam eden yolculuğu tam tamına 6 hafta sürecektir, çünkü araç olarak eski bir çim biçme makinasını seçmiştir. İyi de etmiştir, zira böylelikle, kendini dünyaya genellikle o acımasız yönüyle gösteren Amerika’nın, bu sefer güzel yüzünü, güzel doğasını, güzel insanlarını, Angelo Badalamenti ustanın sakin tınıları eşliğinde izleme fırsatı doğmuştur bizlere.

+ You don't think about getting old when you're young... you shouldn't.
- Must be something good about gettin' old?
+ Well I can't imagine anything good about being blind and lame at the same time but, still at my age I've seen about all that life has to dish out. I know to separate the wheat from the chaff, and let the small stuff fall away.
- So, uh, what's the worst part about being old, Alvin?
+ Well, the worst part of being old is rememberin' when you was young.

Angelo Badalamenti - Laurens Walking

Doğal olarak: ne sahte dram, ne sahte aşk, ne sahte iyilik, ne de sahte kötülüğe yer veren, her yönüyle dürüst ve ailecek izlenebilecek bu film, tüm okurlarıma şiddetle tavsiye edilir.

My rating:

4.5/5

Bonus: trailer video.

Nahed Selim en haar zwarte krullenbol

2008-04-06T13:18:00.000-07:00

Zoals opgemerkt in het berichtje hiervoor (even naar beneden scrollen), maakte mijn lezing deel uit van een breed programma. Om 15.30 uur waren sprekers als Jit Peters, Dick Pels, Paul Cliteur en Nahed Selim aan de beurt om hun zegje te doen over voornamelijk de ontwikkelingen rond Fitna: The Movie.

Belangrijk voor dit berichtje is die laatste naam, Nahed Selim. Klik hier om een kleine indruk te krijgen van hoe ik over haar ideeën denk. Ook in Tilburg borduurde deze onheilsprofete voort op haar boodschap van doem en verderf. Ze had het over genotshuwelijken in Arabië, geweld tegen homo's in Iran, geleerden die uit het raam worden gegooid in Egypte en zoverder en zoverder, ondersteund door afkeurend gezoem en gebrom uit het publiek. Op mijn vraag in hoeverre deze gebeurtenissen relevant zijn voor het debat in Nederland, kreeg ik helaas geen bevredigend antwoord.

Het is mij echter te doen om iets anders. Na afloop van het programma stapte ik naar Selim af om haar nog een aantal vragen te stellen. Een dame van middelbare leeftijd was mij echter voor en maakte de volgende, naar mijn gevoel nogal markante opmerking:

"Mevrouw Selim. Mag ik u complimenteren? Toen ik u met uw zwarte haren (!) naar het spreekgestoelte zag gaan dacht ik bij mezelf 'Hè, nee hè. Alweer zo iemand die een preek gaat geven over hoe beledigd ze zich wel niet voelen!' Maar ik moet zeggen dat u met die verschrikkelijke voorbeelden die u gaf, de spijker op de kop hebt geslagen. Ik ben prettig verrast!"

Een vooroordeel om in schoolboekjes op te nemen, dunkt me:
1) "Ze heeft zwarte haren en een donkere huid, dus zal ze wel iets zeggen wat me niet bevalt."
2) "Ze heeft iets gezegd wat me wél bevalt, dus heb ik geen problemen meer met haar zwarte haren en donkere huid."

Na mijn poging het kromme en zelfs kwalijke van deze redenering uit te leggen, liep de dame in kwestie enigszins verbouwereerd weg. Mevrouw Selim zelf leek tevreden met het 'complimentje'.

Foto: Vincent Mauritz .

Lezing 'Vrijheid van meningsuiting in Turkije'

2008-04-06T10:16:00.000-07:00

Onlangs ben ik door ELSA en Studium Generale Tilburg benaderd om een kleine lezing te houden over de vrijheid van meningsuiting in Turkije in het kader van een breed programma. Donderdag 3 april jongstleden heb ik deze presentatie dan ook gegeven. Geïnteresseerden kunnen hier nog eens nalezen wat ik zoal te vertellen had (iets uitgebreider). Houd er rekening mee dat ik zoveel mogelijk spreektaal heb willen gebruiken en dat ik het zo beknopt mogelijk heb moeten houden (vandaar het enigszins afgeraffelde einde):

Vrijheid van meningsuiting in Turkije (pdf, 22k)

Wilders enzo

2008-03-29T07:57:00.000-07:00

Eén van de betere analyses die ik de afgelopen tijd gelezen heb, stond gisteren (28 maart 2008) in de Volkskrant. Hier het relevante deel:

Zo’n dertig jaar geleden wisten cabaretiers en cineasten – per definitie vlijmscherp en vreselijk links – wel raad met gelovigen. Pastoors werden opgevoerd als corpulente figuren die niet van jeugdige parochianen konden afblijven. Gereformeerde predikanten maakten gemene zaak met de wrekende God, maar namen het met de eigen moraal niet zo nauw.

Volgens de modieuze opvatting van die dagen handelden jeugdige kerkgangers onder dwang, of miskenden ze de tekenen des tijds. Wie als 16-jarige de Heer liefhad, werd door zijn ruimdenkende leeftijdsgenoten ter verantwoording geroepen. Soms oogstte de gelovige nog wel respect voor de eerlijkheid waarmee hij zijn afwijkende opvattingen opbiechtte. Maar dat respect strekte zich niet uit tot het geloof zelf. De keuze voor allerlei exotische varianten van het communisme was makkelijker te verklaren dan de keuze voor welke God dan ook.

Die houding veranderde toen de migranten in ons midden als gelovigen werden geidentificeerd. We waren – wijs geworden door het verleden – tot het inzicht gekomen dat onze cultuur niet superieur was aan andere. Dus we haalden het niet in ons hoofd om net zo schamper over moslims te doen als over onze protestanten en katholieken.

Sterker: we gingen ons respect tonen voor de islam. Daarin zijn we dermate opgegaan, dat het woord ‘respect’ aan een gierende inflatie onderhevig is geraakt. Temeer omdat iedereen die zich in zijn religieuze eigenwaarde gekrenkt voelt, respect opeist – en het vaak nog krijgt ook.

Vroeger werd het individueel geloof niet serieus genoeg genomen, nu geniet het misschien wel te veel eerbied.
(...)

-- Sander van Walsum

Dit voor links Nederland ongebruikelijke respect voor een geloof (i.c. de islam) verklaar ik persoonlijk door het feit dat links nu eenmaal altijd al dol is geweest op, enerzijds, het exotische (wat de islam natuurlijk ís in veler ogen), maar, anderzijds, vooral op het opkomen voor de zwakkere groepen. Kerken hadden vroeger macht, pastoors en predikanten werden gezien als leiders en daar moest simpelweg tegenaan geschopt worden ten gunste van de niet-gelovige minderheden (vooral jongeren), homo's, vrouwen e.d. die zich min of meer onderdrukt voelden door deze macht.

Maar toen kwamen daar de arme gastarbeiders die zich 20 uur per dag moesten uitsloven voor kapitalistische fabrikanten om vervolgens hun nachten te slijten in de meest sombere pensionnetjes, ver weg van hun ouders, vrouw en kinderen. De sympathie van links heb je dan natuurlijk vlug gewonnen en op het eerste gezicht was daar dan ook helemaal niets mis mee. Links deed simpelweg wat het moest doen: opkomen voor de zwakkeren.

Het jammere echter is dat links daarvoor een andere kant van zijn gedachtegoed voor een deel moest opofferen (of wellicht zelfs 'negeerde'): het bleef stil tegenover de steeds intenser wordende concentratie in stadswijken van allochtonen. De hieruit voortvloeiende groepscultuur had tot gevolg dat moslims elkaar als het ware 'ophitsten' (wellicht dat hier een ander woord beter op zijn plaats zou zijn, maar ik kan daar niet zo vlug op komen) om hun eigen cultuur uit het vaderland zo conservatief mogelijk, zelfs conservatiever dan in het vaderland zelf, te beleven. Allerlei lugubere islamitische stromingen en imams roken hun kans, kregen ruim baan en mochten preken wat ze wilden. Het behoeft geen uitleg dat zaken als homorechten, vrouwenrechten (e.g. huiselijk geweld, eerwraak of het baren van zoveel mogelijk kinderen om ze vervolgens geen aandacht te geven) en vrijheid van meningsuiting (e.g. Theo van Gogh) hier danig onder gingen lijden (overigens zonder hiermee alle moskeeën in Nederland in het verdachtenbankje te willen zetten). In de Fitna-aflevering van Pauw&Witteman vatte Ahmed Aboutaleb dit alles erg goed samen: "De homo's die in de jaren '60 en '70 opkwamen voor de arme migrantenarbeiders, worden nu in elkaar geslagen door de kinderen van diezelfde migranten." (een zin om een spandoek van te maken, dunkt me).

Terug naar Wilders en hier haal ik dan weer een citaat aan, deze keer van Joost Zwagerman bij DWDD: "Wilders vult het gat dat links doelbewust laat vallen als het gaat om moslimemancipatie." Een waar woord. Als links nu eens doet wat het al die tijd al had moeten doen (toegeven: dat zal nu moeilijker gaan dan vóór de tijd van groepsvorming van allochtonen), dan hoeven we ook niet meer te klagen dat Wilders de discussie alsmaar wegkaapt. Eén van de weinige politici die dit echt in de gaten heeft, is Tofik Dibi van GroenLinks: zijn ingezonden stuk in de Volkskrant van 26 maart (of zijn korte interview in De Pers van vandaag) zijn het lezen waard. Nu nog hopen dat hij door het establishment (media, politiek) wordt geaccepteerd als een belangrijke speler in het publieke debat.

Filler ve Çimen

2008-03-16T19:06:00.000-07:00

And he thought: Let him bring a false accusation against me and have it exposed. I shall stand there, Promethean, saying: "Behold me, I am wronged. " Then let him bring any other accusation against me, even a true one. The Great Houses will not believe a second attack from an accuser once proved wrong.
-- Frank Herbert imzalı, Dune (Çöl Gezegeni) kitabından bir bölüm (alıntıda Baron Harkonnen kendi kendine konuşmakta).

Muhalefetin (konumuz gereğince: CHP’nin) ve yargının AKP’ye karşı sergiledikleri tutumu izledikçe, ünlü bir kitaptan alıntı yaptığım yukarıdaki bölüm gelir aklıma hep. Bir yanda defalarca yenildiği halde güreşe doymayan (bildiğin ‘loser’) Deniz Baykal ve saz arkadaşları, diğer yanda da 1980 darbesi anayasasının yılmaz savunucusu Abdurrahman Yalçınkaya ve korosu. Siyaset meydanında asla galip gelemeyeceklerini bilir bu arkadaşlar (belki de galip gelmek istemiyorlardır bile?), bu yüzden hep başka yollardan vurmaya çalışırlar ‘darbelerini’. Geçmişte böyle olmuştur, günümüzde de aynen tekrarlanmaktadır bu bilinen senaryo.

Deniz Baykal’ın geçtiğimiz seçimler öncesi meydanlarda yaptığı propagandadan tek hatrımda kalanlar, ya Recep Tayyip Erdoğan’ın oğlunun ‘gemiciği’ ile, ya da AKP kadrosunun (sözde veya özde) anti-laikçi tutumuyla ilgili verdiği demeçleridir. Elbette bu konularda (yolsuzluk ve laiklik) bahsi geçen kadronun sicilinin tertemiz olduğunu ileri sürecek değilim, lakin her Allah’ın günü bu konulara odaklanmak, aklı başında bir politikacının, hele hele kendisini ‘solcu’ olarak göstermeye çalışan bir politikacının yapacağı bir iş değildir. Zira:

1) Solcu dediğin, medyanın dikkatini öncelikle halkın günlük hayat kavgasına çekmelidir. İşçisi, çiftçisi, sigortasını ödeyemeyeni, ilacını alamayanı, fikrini ifade edemeyeni, kendisini her nedenden dolayı olursa olsun (etnisite, din, yaşam tarzı vs.) azınlıkta hissedeni; bütün bu insanların birincil derdi Burak’ın gemiciği veyahut Münevver Arınç’ın başörtüsü değildir. Bütün bu insanlar kendilerine yardım eli uzatacak, yanlarında duracak güçlü bir politikacı bekler; bu yardım eli gelmesi gereken yerden (‘sol’dan) gelmeyince de, haliyle, her yanından samimiyetsizlik fışkıran ama romantik vaatlerde bulunan o malum ‘diğer taraf’a yönelirler. Sonrasında da kimse bu insanları “Bir çuval kömürle kandırıyorlar sizi!” diye suçlayamaz!

2) Belirtildiği gibi, yolsuzluk veya laiklik fakir halk yığınlarının umrunda değildir. Dolayısıyla suçlanan isimler, bu konularda sabıkalı olsalar bile (bkz. üstteki alıntı: “... even a true one...”), halkın gözünde asla mağlup gelmezler. Tam tersi, muhalefet hep aynı suçlamaları tekrarladığı için, bu suçlamalara ‘Kasımpaşalı’ ve ayrıca ‘dini bütün’ bir tavırla adeta göğüs geren ‘kahraman’larına olan saygıları, daha da artar. Bunun üzerine bir de, son zamanlarda halkın gözünde zaten iyice öcüleşmiş bir kurum haline gelen yargı, klasik yasakçı tutumunu yine yeniden sergilemeye başladığı vakit, ‘mağdur’ rolüyle Oscar’a aday gösterilesice kahramanımızın artık iyice Prometeleşmesi* kaçınılmaz olacak, dolayısıyla meydanlarda da lafı gediğine oturtmamak için hiçbir neden kalmayacaktır: "Behold me, I am wronged!" (parti kapatma davası açılır açılmaz AKP’lilerin meydanlarda ve medyaya verdiği demeçler bu tezimi de doğrulamakta zaten).

Gelelim bu yazının başlığına esin kaynağı olan Afrikalı atasözüne (ve evet, aynı zamanda Derviş Zaim'in bir filminin adı): “Filler tepişir, çimenler ezilir.” Günümüz Türkiye’sinin içinde bulunduğu durumu anlatan daha iyi bir söz yoktur herhalde. Zira, son aylarda Türk medya gündemini meşgul tutan başlıklara bakacak olursak (cumhurbaşkanlığı seçimi etrafında dönen oyunlar, PKK illeti, başörtüsü krizi, derin devlet sorunu ve şimdi de parti kapatma davası), fillerin hep tepişmekte olduğunu ve bu tepişmenin sonunun muhtemelen hiç gelmeyeceğini görürüz. Bu arada olan, daima güzelim çimenlere ve o çimenlerde yaşayanlara oluyor tabi. Bundan sonra kim takar artık Tuzla'yı, SSGSS tasarısını, işsizliği, azınlıkları, 301'i..?

Bonus - Asıl gündemde olması gereken konulara dair birkaç yazı:

Recep İvedik neden tuttu?, Yıldırım Türker, Radikal gazetesi.
Kemalistler AKP'yi emekçilerden nasıl kurtardı?, Koray Çalışkan, Birgün gazetesi.
Kapatma, Muhafazarlık ve Mücadele, Murat Çelikkan, Bianet.

* Alıntıda da bahsi geçen Prometheus’un hikayesi için tıklayınız (pdf, 79kb).

Frank Herbert's Dune

2008-03-16T18:50:00.000-07:00

Aşağıdaki özeti sırf bir sonraki yazımda yaptığım alıntı daha anlaşılır hale gelsin diye yazıyorum, değerimi bilin.

Frank Herbert’in yazdığı Dune (Çöl Gezegeni) serisi, dünya bilim-kurgu edebiyatının en ünlü ve en beğenilen eserlerindendir. Merak edenler için, şahsen şimdiye kadar sadece ilk cildini okuyabildiğim bu eserin, konusunu anlatayım (fazla uzatmamaya da çalışarak):

10.191 (yazıyla: onbinyüzdoksanbir) yılında evrenin tamamı büyük bir imparatorluğun kontrolü altındadır. Bu imparatorluk üç ayak üzerine kurulmuştur: 1- Padişah İmparator (Padishah Emperor), 2 - zengin ailelerden oluşan Hanedanlar Sınıfı (the Great Houses) ve 3 - uzay yolculuğu piyasasını tekelinde bulunduran Uzay Loncası (the Space Guild). Hikaye, hanedanların ikisi arasında kanlı bir maziye dayanan bir kavga etrafında dönmektedir: bir tarafta gözünü iktidar hırsı bürümüş zalim Baron Vladimir Harkonnen’in Harkonnen Hanedanı, diğer tarafta öteki hanedanlar tarafından gittikçe daha büyük saygı görmeye başlayan Dük I. Leto’nun Artreides Hanedanı. Artreideslerin gün geçtikçe daha da güçlendiğini görüp bu durumdan rahatsız olan İmparator, Baron Harkonnen ile işbirliği yaparak Dük Leto’ya karşı bir komplo hazırlar. Plana göre Dük Leto, ailesiyle birlikte, susuzlukla boğuşan ve büyük ölçüde sırf çölden ibaret olan Arrakis (diğer adıyla Dune) gezegenine, orada yetişen ve evrenin en değerli maddesi olarak sayılan melanj’ı kontrol etmek bahanesiyle gönderilecektir. Lakin Dune aslında Harkonnenlere aittir; bu nedenle İmparator, Baron Vladimir’e oradan şimdilik ordularını çekmesini ve zamanı geldiğinde de Dük Leto’yu kıstırarak intikamını alabileceğini söyler.

Baron teklifi kabul eder ama kendisinin tek derdi Dük Leto değildir, çünkü o gözünü daha yukarılara, İmparator’un tahtına dikmiştir. Ancak, amacına ulaşmak için, kendisine güçlü bir müteffik gerekmektedir ve bu rol için şimdiye kadar gaddarca ezdiği, müthiş dövüş sanatıyla ünlü (ve Arrakis gezegeninin yerlisi) çöl halkını, yani Fremenler’i layık görmüştür. Kendisine haliyle pek de sıçak bakmayan bu halkı kandırmak ve yanına çekmek adına elinden gelen kurnazlıkları yapmaya koyulur. Ama Baron’un planlarına çomak sokacak biri çıkıverir birden ortaya: babası öldürüldükten sonra annesiyle birlikte Dune gezegenin tehlikeli çöllerine kaçmayı başaran ve babasının intikamını almaya and içmiş, Dük. I. Leto’nun oğlu Paul Artreides. Çölde Fremenler’le karşılaşan Paul, kısa zamanda kendisini çöl halkına kabul ettirmeyi başarır, ki bunda, bir Fremen efsanesinde adı geçen Mesih’e çok benzetilmesi önemli rol oynamaktadır. Gün geçtikçe efsane adeta gerçeğe dönüşmeye başlar...

Önemli not: bu hikaye ile günümüz Türkiye arasında herhangi bir alegori amaçlanmamıştır. Bilim-kurgu hayranlarına şiddetle tavsiye edilir.

Bu da bir türban yazısı değildir *

2008-02-25T11:40:00.000-08:00

Günleri teker teker saymadım, ama Türkiye gündemini (bkz. televizyon ve gazete manşetlerini, kahvehane sohbetlerini, türlü türlü tartışma platformlarını vs.) muhtemelen bir aydan fazla bir süredir meşgul tutan “türban reformu” sorunsalı elbette beni de etkilemiş, dolayısıyla saygın (?) bir blog yazarı olarak hakkında bir yorumda bulunmam kaçınılmaz hale gelmiştir (hem, kulakları çınlasın, bir arkadaşa da sözüm vardı zaten bu konuda; kendisine bu vesileyle selamlarımı iletiyor, sıradakı parçayı şahsına armağan ediyorum).

Efendim, beni bilenler bilir (bilmeyenler de şimdi öğrensin): övünmek gibi olmasın, Mevlana’yı dahi kıskandıracak kadar hoşgörülü, hertürlü yaşam tarzına, fikirlere, renklere, tatlara, tercihlere olabildiğince saygılıyımdır (bu arada “herkesin özgürlüğü başkasının özgürlüğünün başladığı yerde biter” vecizesini de elbette göz ardı etmeden). Dolayısıyla, türbanın üniversitelerde serbest olup olmaması konusunda duruşum gayet basittir: onsekiz yaşını dolduran her kadın ve erkek, dini veya siyasi amaçlı olsa dahi, kendi dilediği gibi giyinmekte özgürdür ve sırf en temel hakkı olan eğitim hakkından yararlanabilmesi için bu özgürlükten ödün vermeye kesinlikle zorlanmamalıdır. Özellikle kendilerini özgürlüklerin adeta kaleleri olarak öne çıkarması gereken üniversitelerde, bu şahsi tercihlere gösterilen saygı en üst düzeyde olmalıdır.

Zurnanın zırt dediği yer de bu değildir zaten benim için. Dolayısıyla AKP ve MHP’nin, girdikleri ittifağa dair sundukları argümanlarda “şahsi özgürlükler”e vurgu yapmalarını ilk bakışta asla yadırgamam. Lakin bir ikinci bakış ise, beni derin tereddütlere düşürmeye yeterlidir. Zira bu ikinci bakış bana, tartışmanın merkezinde “şahsi özgürlükler”in değil de, başka bir meselenin yer alması gerektiğini anlatır.

Bahsettiğim bu başka mesele, “samimiyet”tir. Soru şeklinde sunacak olursam: AKP ve MHP yetkilileri türban reformunu savunmak için şahsi özgürlüklere verdikleri öneme vurgu yaparken, samimi (içten, dürüst) miydiler? Bireysel tercihlere karşı bu kadar saygılılar mı gerçekten?

Efendim, açıkcası ben buna pek inanamıyor, hatta ikiyüzlülüğün daniskasının sergilendiğini düşünüyorum. Zira, birkaç somut başlıkla açıklamak gerekirse (umarım verdiğim linklere de bir göz atılır):

İfade özgürlüğüne büyük darbeler vurduğu su götürmez bir gerçek olan, ayrıca hukuki açıdan acemiliği ile de (ve kanımca ırkçılığıyla da) öne çıkan meşhur 301. maddeyi değiştirmeye yönelik, yukarıda bahsi geçen partiler tarafından bugüne kadar bir tek adım dahi atılmış mıdır? MHP iş bu maddenin en büyük savunucusu değil midir?
Ermeni Konferansı hakkında ‘Bizi arkamızdan hançerliyorlar!’ diyen Cemil Çiçek “özgürlükçü” AKP’nin bakanlarından değil midir?
Akademik özgürlükten dem vuran AKP’nin yeni YÖK başkanını sadece bir kukla olarak gördüğü (örneğin açık unutulan bir mikrofon sayesinde) bilinmiyor mu?
Özgürlüklerin bekçileri AKP ve MHP’den, konu sendikal özgürlükler olduğunda neden çıt çıkmaz?
Dini tercihlere büyük önem verdiklerini iddia eden bu iki parti, zorunlu din dersleri konusunda neden aynı hassasiyeti göstermezler? Alevi yurttaşların doğal isteklerine neden kulak asmaz, kendi bildiklerini okurlar?
Her iki parti, gayri müslim ama aynı zamanda özbeöz Türkiye vatandaşı olan yurttaşlara neden “yabancı” (pdf) muamelesi yapmakta ısrar eder?
Neden, toplum tarafından zaten daima hor görülmüş olan eşcinsel vatandaşlara bir darbe de “büyük reformcu” AKP’nin anayasa uzmanı üyesi Burhan Kuzu vurur?
Sıradan vatandaşların özgürlüklerini açıkça kısıtlayan milletvekili dokunulmazlığı, verilen onca söze rağmen, neden hala daha varlığını sürdürmektedir?
Kendini “özgürlük savasçısı” ilan eden Tayyip Erdoğan, neden şahsını eleştiren yazarlara-çizerlere, onları adeta sindirmek istermişcesine, onca dava açmayı gerek görür?

Aklıma gelmeyen birçok diğer başlık daha vardır elbette, lakin bence bu kadarı da ne demek istediğimi anlatmak adına yetiyor ve artıyordur. Uzun lafın kısası: özellikle şu son dönemlerde kendilerini temel hak ve özgürlüklerin yılmaz bekçileri olarak göstermeye çalışan AKP ve MHP’yi zerre kadar samimi bulmuyor, her iki partinin de bütün adımlarını oportünist nedenlerden dolayı attıklarına inaniyor, Türk toplumuna özgün hiçbir dogmayı yıkabilecek cesareti kendilerinde göremediğimi belirtmek istiyorum.

Doğal olarak bu meselenin bir diğer ucu da muhalefete, sözde sosyal-demokrat CHP’ye dokunmakta. Kendini solcu olarak nitelendiren bu partinin, anti-demokratik uygulumalarda yer yer AKP ve MHP ile adeta yarıştığına tanık oluyoruz. Yalnız bu konuya ayrı bir yazıda değinmek muhtemelen daha iyi olacaktır. Unutursam, siz değerli okuyucularım hatırlatırsınız artık. Bugünlük yeter bu kadar, sıkıldım, biraz hava alacağım.

* Başlığın esin kaynağı için tıklayınız .

Küçük bir meta tartışması

2008-02-21T11:16:00.000-08:00

Alttaki yazıyı aslında bir sonraki yazımda işleyeceğim konuya bir giriş olarak tasarlamıştım, lakin uzunluğunun siz çok değerli okurlarımı (oradasınız, biliyorum) sıkabileceğini düşünerek, ikiye bölmeye karar verdim. Bu yazıyı bir sonrakisi için ön hazırlık olarak görün siz de artık. Isınma hareketleri gibi...

Türk tartışma ortamlarının olmazsa olmaz bir unsuru varsa, o da tartışmaya katılanların, konuyu asla birer fert olarak değil, kendilerini önceden belirlenmiş bazı ideolojik kamplara bölerek ele almalarıdır. Bunun kaçınılmaz bir sonucu da elbette, çoğunlukla bu ideolojik kampların lider kadrolarınca önceden belirlenip, gazete, televizyon, konferans, vaaz ve benzeri diğer yollar aracılığıyla ezberlettirilmiş sınırlardan öteye gidemeyen fikirlerin dile getirilmesidir.

Öte yandan, “tepkilerimi bağımsız bir fert olarak ifade ederim” düsturu ile yola çıkan o az sayıdaki kahraman kişiler de, ne yazık ki siyasi bir damga yemeye mahkumdurlar. Bu kişiler, herhangi bir kampı sırf mantık yürüterek (yani, ideolojik dogmalardan arınmış bir biçimde) eleştirdiklerinde, anında karşı kampın borazanlığını yapmakla veya elemanı olmakla suçlanırlar: bu durumda, AKP’yi eleştiren kemalist, CHP’yi eleştiren dinci, MHP’yi eleştiren komünist, Türkiye'yi eleştiren de vatan haini olmaktan kurtulamaz. Eleştirilen taraf da cevaplarını kahramanımıza değil de, kendi kendine yarattığı bu (ecnebi tabiriyle) straw man’e yöneltip, yani başka bir deyişle, demagoji yaparak, tribünlerden alkışını alır ve sonuçta tartışmanın galibi olarak görünür.

Umarım blogumda kaleme alacağım yazılarımı okuyanlar aynı hataya düşmez diyor, bu meta tartışmasına noktayı koyarak bir sonraki yazıma, yani asıl konuya geçiyorum (onu da bugün – yarın yayımlarım herhalde).

Tililili

2008-02-15T12:02:00.000-08:00

Öldürülüşünün üzerinden bir yıldan fazla bir süre geçmiş olsa da, ilk yazımı cennet vatanımızın, güzel Türkiyemizin artık alışageldiği gazeteci cinayetleri zincirinin son ve benim gözümde çok değerli kurbanına adamayı uygun gördüm.

Çoğunluk onu tüm hayatı boyunca bir vatan haini olarak bildi ve ölümünden sonra bile hâlâ daha öyle biliyor. Bunun sebebi, Hrant’ın söylediklerinin ve yazdıklarının asıl bağlamını (context) umursamadan, kendi ırkçı tezlerine uyacak bir takım saçma çıkarımları gazeteciye mal ederek ortalığı bulandırmaya çalışan çevrelerin (bkz. zehirli kan meselesi), medya, siyaset ve hatta yargı yardımıyla amaçlarına ulaşmış olmalarında yatıyor.

Hrant’ın asıl vermek istediği barışcıl mesajlara ve hümanist ruhuna vurgu yaparak bu bulanık ortamı biraz olsun durulaştırmaya çalışan birçok köşe yazarı oldu elbette son zamanlarda. Bu nedenle ben o konuya fazla takılarak sizleri yormayacağım (lakin istek üzerine bu fikrimi değiştirebilirim). Bunun yerine siz değerli okuyucularımı, oyunculuklarının yanı sıra seslerine de hayran olduğum iki usta aktörün ‘Tililili’ projesi kapsamında okudukları Hrant’ın çok anlamlı iki yazısıyla başbaşa bırakmak istiyorum:

1. Tuvalet Korosu. Seslendiren: Haluk Bilginer.
“ … ne o gün ne de bugün ve ne de yarın, bizler bu ülkede kendilerine tuvaletlerde zorla İstiklâl Marşı öğretilecek unsurlar değiliz hiçbir zaman.”

2. Aşkolsun. Seslendiren: Çetin Tekindor.
“Çocuk emeğimize karışan çocuk seslerimiz gübresiydi belki de doğanın. Gelen imrenir, gören imrenirdi. ‘Aşkolsun’ derdi herkes, ‘aşkolsun’.”

Fiat lux

2008-02-14T09:35:00.000-08:00

Well, hello there. I'm Ku.Ba ("Soy Ku.Ba", get it? No? Never mind, lame wordplay.).

My first post in my new blog and I really don't feel like introducing myself. For now, you just have to put up with the knowledge that I'm a 23-year-old student and that this is going to be one of those blogs where you can find opinion articles about various issues, ranging from literature and cinema to politics, current affairs and probably much more (but certainly do not expect me to turn this spot into a diary!).

I tried to manage a website with the same intention before but soon came to the conclusion that it was just too much work. So, lazy as I am, I looked for a more 'efficient' alternative and found one in the form of Blogger.

Oh, another thing worth mentioning: I will probably get trilingual here (English, Turkish and/or Dutch), depending on the background of each topic I'll be writing about.

Wondering what B-612 stands for? Please help yourself:

See you soon.